”به شوق زندگی آواز می‌خواندند و تا پایان به‌راه روشن خود با وفا ماندند”

  

پاینده یاد قهرمان فراموشی نا پذیر مجاهد خلق، شکر محمدزاده               
https://janamfadayeiraneymihanesarbedaran.blogspot.al/2017/09/blog-post_18.html
#USA #Iran @massacre_67
سمنان# جنبش_دادخواهی#

مجاهد قهرمان شکر محمدزاده، از ستارگان تابناکی است که در کهکشان پرفروغ شهیدان و در قافله قهرمانان سربه‌دار، از درخشش خاصی برخوردار است. 

شکر به‌هنگام شهادت 32 سال داشت و همکاریش را با مجاهدین از اولین هفته‌های بعد از سرنگونی رژیم شاه آغاز کرده بود. او لیسانس پرستاری داشت و در بین کارکنان بیمارستان سینای تهران از محبوبیت بسیار زیادی برخوردار بود.

او چند‌بار درباره آن چه در واحد مسکونی گذشته بود با ما صحبت کرد و می‌گفت، بازجوهای جلاد شعبه‌اوین به‌من گفته‌اند وای به‌حالت اگر از چیزهایی که در این‌جا گذشته برای دیگران تعریف کنی. اما شکر از هیچ تهدیدی نمی‌هراسید

 او بارها در زیر شکنجه دچار خونریزی داخلی شد و در آستانه شهادت قرار گرفت. ماهها شکنجه مداوم باعث شده بود که او تعادل روحیش را از دست بدهد. به‌شدت لاغر شده بود و چهره‌اش به‌حدّی تغییر کرده بود که حتی آنهایی که از قبل با او آشنا بودند، به‌سختی می‌توانستند او را بشناسند.

همکاریش را با مجاهدین از اولین هفته‌های بعد از سرنگونی رژیم شاه آغاز کرده بود. او لیسانس پرستاری داشت و در بین کارکنان بیمارستان سینای تهران از محبوبیت بسیار زیادی برخوردار بود. در سال‌شکر را به‌خاطر حمایت آشکارش از مجاهدین و فعالیت به‌نفع سازمان از بیمارستان اخراج کردند، اما بر‌اثر اعتراضهای گسترده کارکنان بیمارستان و فشاری که آنها در حمایت از او به‌کارگزاران رژیم وارد کردند، شکر ‌بار دیگر به‌‌سرکارش بازگشت و این‌‌بار با عزمی جزمتر به‌راهی که قلبش همواره برای آن می‌تپید، ادامه داد.

در تظاهرات عظیم 30خرداد سال‌1360 او با تمام‌قوا و امکاناتی که در دسترس داشت، به‌نجات خواهران و برادران مجروحش شتافت. در شرایطی که به‌دستور لاجوردی و گیلانی، مجروحان را از روی تخت بیمارستانها به‌اوین می‌بردند و به‌جوخه اعدام می‌سپردند، شکر به‌نجات همرزمانش همت گماشت و توانست بسیاری از آنها را از دسترس پاسداران دور کند. پاسداران جنایتکار رژیم که به‌شدت از اقدامهای شکر خشمگین شده بودند، در روز اول‌تیرماه او را دستگیر و به‌زندان اوین منتقل نمودند.