قتل‌عام ۶۷ ـ تلاش برای کتمان قتل‌عام

قتل‌عام ـ پنهانکاری و تخریب گورهای جمعی

تا چند ماه بعد از قتل‌عام، حاکمان و قاتلان برای ایجاد رعب و ترس گفتن کشتیم شوخی هم نداریم. خامنه‌ای 15آذر گفت: «مگر ما مجازات اعدام را لغو کردیم؟ اعدام می‌کنیم و با این مسأله شوخی نمی‌کنیم». رفسنجانی هم شیادانه گفت: «بنا داشتند در کشور یک کار تخریبی وسیع را انجام بدهند، مجازات شدند». 20دی 67موسوی خوئینی‌ها هم که اون زمان دادستان بود، در این رابطه گفت: «ما از بالا رفتن آمار اعدامها واهمه نداریم.».

اما به‌علت شدت جنایت، بعد از اون سیاست کتمان و پنهانکاری رو پیش گرفتن و بالکل موضوع رو حاشا کردن. تا جایی که طرح این موضوع تبدیل به مرز سرخ حکومتی شد و احدی حق نداشت راجع به موضوع قتل‌عام و تابستان 67 کلامی بگه یا بشنوه.

با گذشت زمان و نگرانی از برملا شدن جنایت، سیاست حاشا و پنهانکاری تا آخرین لایه‌های حکومتی هم پیش رفت و مطلق شد. برای اجرایی کردن این سیاست بایستی همه آثار و اسناد و مدارک قتل‌عام نابود می‌شد. به همین خاطر اول تمام پرونده‌های بازجویی و دادگاه و... قتل‌عام شدگان‌رو آتش زدن تا آثار و هویت سیاسی زندانی رو محو کنن، بعد هم تلاش کردن با جمع‌آوری شناسنامه شهیدان حضور فرد رو بالکل انکار کنند. در نتیجه دادستانی رسماً ـ به‌صورت کتبی و شفاهی ـ به خانواده‌ها گفت اگه قبر بچه‌تونو می‌خواین شناسنامه‌اش‌رو بیارین تحویل بدین تا آدرس مزارش‌رو بدیم.


قتل‌عام ـ تلاش قاتلان برای انکار هویت قتل‌عام شدگان

در مرحله بعد تلاش کردن با تسطیح مزار و گورهای جمعی، آخرین آثار شهیدان را محو کنند.

در خاوران چند نوبت اقدام به تخریب گورهای جمعی کردند و با مقاومت مردم عقب نشستند و کارشون ناتموم موند اما در سایر شهرها سیاست پنهانکاری و محو آخرین آثار قتل‌عام شدگان رو با شدت و جدیت بیشتر ادامه دادن. در تازه آباد رشت محل گورهای جمعی رو با لودر صاف کرده و قبرهای جدید درست کردن. بعد از مدتی با فروش قبرهای جدید و رسیدگی به محوطه مزار و قبرهای جدید، چهره خاوران رشت رو تغییر دادند...